Dlaczego inni wciąż przekraczają Twoje granice? Prawda jest taka, że często sami na to pozwalamy – nie stawiając jasnych zasad. W tym odcinku, wspólnie z Raffaele, szczerze rozmawiamy o jednym z najważniejszych, a zarazem najtrudniejszych tematów relacyjnych – stawianiu granic. To nie tylko kwestia asertywności, ale głęboka praktyka samoświadomości i szacunku do samego siebie.

Dowiesz się:
– Dlaczego trudno rozpoznać, że ktoś przekracza nasze granice – zwłaszcza gdy sami ich nie znamy?
– Jakie konsekwencje niesie brak spójnej komunikacji i konsekwencji w działaniu?
– Dlaczego to nie dzieci łamią nasze granice – ale nasza niejasność wobec nich?
– Jak mieć własne standardy, jasno je komunikować i utrzymywać bez poczucia winy?
– Co zrobić, gdy ktoś naszych granic nie respektuje – i jak to wpływa na relacje.

To szczera rozmowa, która może zmienić Twój sposób myślenia o sobie i innych. Granice nie są murem, ale przestrzenią, która daje wolność.

Jeśli temat Cię poruszył i czujesz, że przyszedł czas, by nauczyć się stawać po swojej stronie – zapraszam Cię do programu „Naucz się stawiać granice – w 40 dni”. To zaproszenie do spotkania z częścią Ciebie, która zna swoją wartość i ma odwagę stanąć za sobą – nie z walki, ale z miłości i szacunku.

🔗 https://agabera.com/naucz-sie-stawiac-granice/

Podcast znajdziesz na platformach:

YouTube

Spotify

Muzyka użyta w podcaście:

Hansu Jot – Sat Narayan Haree Narayan

TRANSKRYPCJA PODCASTU

Aga:  Witaj! Tutaj Aga, Aga Bera. Zapraszam Cię na kolejny podcast z naszej serii: rozmowy z synem. Dzisiaj rozmowa z synem i nawet Carlo do nas dołączył. 

Kochani, dzisiejsza rozmowa jest o stawianiu granic. To jest taki temat dość, myślę, popularny i potrzebny. Bardzo wiele z nas mówi o tym, że potrzebuje postawić w końcu swoje granice, albo ja nawet częściej słyszę, że ktoś przekroczył moje granice.

Jak to w twoim świecie osoby już prawie dziewiętnastoletniej, jak to w twoim świecie, w twoim środowisku jest z tym stawianiem granic? Jak ty to rozumiesz w ogóle? Co to znaczy? 

Stawianie granic – co to oznacza?

Raffaele: Dla mnie jest tak, że albo ktoś może przekroczyć twoje granice i czujesz sam, że niefajnie, bo przekroczył twoje granice, albo możesz być tą drugą osobą i przekroczyć granice komuś. Ale może nie zawsze wiesz, jak jesteś z drugą osobą, czy ty przekroczyłeś jakąś jej granicę. 

Aga: Co jest dla ciebie trudniejsze – to, że ktoś przekracza twoje granice i musisz wtedy postawić tę granicę? Czy trudniejsze jest dla ciebie wyczucie, że na przykład przekroczyłeś granicę swojego kolegi albo przekroczyłeś moje granice? Co jest dla ciebie trudniejsze do zastosowania w swoim życiu?

Co jest trudniejsze? Gdy ktoś przekracza nasze granice, czy gdy my przekraczamy czyjeś granice?

Raffaele: Myślę, że trudniejsze jest dla mnie wiedzieć, kiedy ja przekraczam innym granice. Zawsze mogę coś zrobić, co dla mnie jest normalne, ale dla tamtej osoby jest to za dużo. I można mieć lęk albo bać się, że przekroczysz innych granice. Ale też może być bardzo trudno postawić swoje granice. No właśnie, bo niektórzy nie znają drugiej osoby tak dobrze. Albo jak masz jakiś lęk z czasów dzieciństwa, to będzie też bardzo trudno postawić granice. Myślę, że obydwie rzeczy.

Aga: To było niesamowite, jak ja w ogóle odkryłam, na czym polega ustalanie swoich granic i o tym teraz porozmawiamy. Ale chciałam też powiedzieć przy okazji, jak tutaj jest i ten chłopak, i ten, to są dwie osoby w moim życiu, z którymi jest najtrudniej, które, ja uważam, przekraczają moje granice. No i właśnie, czy to oni przekraczają granice, czy to ja nie ustaliłam tych granic? Więc to jest o tym, bo dla mnie takim największym odkryciem było to i to właśnie był taki game changer, że tak powiem, bo bardzo często sobie myślałam, jak tak ktoś mógł mi zrobić, w ogóle – dlaczego to się tak dzieje, to jest niemożliwe, przekroczyłeś moje granice, znowu ta osoba mi przekroczyła granicę.

Na czym polega ustawienie swoich granic?

W momencie, kiedy zorientowałam się, że tak naprawdę ja nawet nie znam tych granic, więc jak może ktoś wiedzieć, że przekroczył moje granice, skoro ja nawet nie wiem, jakie one są. Po polsku to się mówi, że ty wyznaczasz swoje standardy, czyli jak chcesz wyznaczyć swoje granice, to najpierw zastanawiasz się, jakie są twoje standardy.

Raffaele: Ok, tak, rozumiem, rozumiem. 

Aga: Taki przykład, powiedzmy w naszym domu. Jak wiesz, ja bardzo lubię, że jest zawsze porządek, że nie chodzimy w butach, że kuchnia jest posprzątana. To są takie rzeczy, które ja po prostu lubię. I mogę powiedzieć, że to jest mój standard.

Czyli moim standardem jest to, że chcę mieć czysty dom. I w związku z tym, że chcę mieć czysty dom, no to też ten dom jest czysty. To znaczy, że dbam o to, czyli jeżeli chcę, żeby ta kuchnia była posprzątana, to jak robię śniadanie, czy obiad, to też nie zostawiam potem brudnych naczyń, tylko je sprzątam od razu i jest czysto w domu. Więc, na przykład, jeżeli ktokolwiek do nas przychodzi do domu, to myślę, że nie wejdzie w ubłoconych butach, bo widzi od razu, że jest czysto. 

I to jest też to właśnie, że wyznaczenie standardów jest o tym, żeby mieć te standardy, żeby samemu je stosować i dla innych są one od razu zrozumiałe, bo ktoś nie przekroczy tych standardów. Co innego by było, gdybym powiedziała, że zawsze mnie to denerwuje, jak ktoś mi chodzi w domu w butach, ale ten dom byłby i tak brudny, byłoby pełno…

Raffaele: Albo byś sama chodziła w butach. 

Aga: Albo ja sama bym chodziła w butach, dokładnie. Rozumiesz? 

Raffaele: Tak. 

Aga: Więc to jest oczywiście taki bardzo prosty przykład, ale tak naprawdę w naszym życiu codziennym, na przykład w relacjach, to jest bardzo ważne, żeby w relacjach zastanowić się, jaką ja chcę mieć relację, na przykład z moją dziewczyną czy z moim chłopakiem, czy ty z dziewczyną, czy ja z moim mężem, czy z dziećmi właśnie.

Czyli, jak ja chcę być traktowana, jak ja chcę się czuć, na co zasługuję, tak? I w tym momencie, jak my się zastanowimy nad tym, no to jest już nam dużo łatwiej. Jak ty to czujesz? 

Wyznacz swoje standardy

Raffaele: Tak, tak, rozumiem. Myślę, że to jest bardzo ważne, żeby poczuć, jakie są, kiedy są te granice. I spróbować najpierw o nich pomyśleć. Nie wiem, np. ktoś przekroczył moją granicę i ja potem mówię, no jak to możliwe, że on to zrobił, dlaczego on to zrobił? A okej, może ja nie postawiłem tej granicy wystarczająco jasno dla niego i dlatego on ją przekroczył. Bo może też być sytuacja, że on nie robi tego w ogóle na złość, tylko że on nie wie, że jest blisko tej granicy, ale jak ja bym lepiej postawił tę granicę, to ten problem można rozwiązać.

To mogę sam w sobie zmienić, bo my nie możemy zmienić innych osób i tego, co robią. Możemy tylko zmienić siebie i to, co my chcemy. 

Aga: Tak, dokładnie. Na przykład, jeżeli ktoś naprawdę według nas przekracza tę granicę i ma inne standardy albo nie respektuje naszych standardów, to też jest o tym, że decydujemy się nie być w relacji z taką osobą, no bo też tak, jak ty mówisz, nie da się zmienić osób, tylko…

Raffaele: Dokładnie, jak cały czas próbujesz, to może nie jest dobrze, by dalej mieć tę relację. 

Aga: Dla mnie na przykład Carlo jest też takim… Ja w ogóle uważam, że to jest jedna z rzeczy, którą ja przerabiam w ogóle w tym życiu od dziecka, to jest to nauczenie się właśnie, jak stawiać te granice. I ja cały czas czuję, że te granice, że tak jakby dostaję wyzwania w moim życiu, żeby nauczyć się stawiać je jeszcze bardziej.

Już teraz nie będę mówiła o tobie, bo to nie jest o tym, ale jako dziecko wiadomo, że właśnie te granice też przekraczałeś. Ale to nie ty przekraczałeś, to właśnie chodziło o to, że ja nie miałam tych standardów, czyli tak naprawdę… 

Raffaele: A jaki może być przykład tego?

Aga: Na przykład, powiedzmy… bardzo szybko ci ulegałam, jak ty na przykład o coś prosiłeś. Albo pamiętam to, jak byłeś dzieckiem, nie wiem, czy pamiętasz, jak oglądaliśmy serial Violeta, argentyński serial, i Raffaele powinien chodzić spać, już nie pamiętam ok. 20, a byłeś mały i do szkoły chodziłeś i byłeś jeszcze młodszy.

No i to było dla mnie ważne, żebyś chodził wcześniej spać, żebyś nie chodził późno spać. I oglądaliśmy ten serial, bo sama się wkręciłam w ten serial. A ty mówiłeś – jeszcze jeden odcinek, mamo, proszę, proszę, i ja mówiłam tak, okej, okej. I później, innego dnia, kiedy na przykład, nie wiem, był weekend, nie było tego serialu i ja mówiłam, że masz się położyć spać, a ty nie chciałeś, to sobie myślałam, dlaczego on w ogóle nie chce słuchać, nie szanuje tego, co mówię, powiedziałam przecież, że nie, to nie.

Czy dzieci przekraczają nasze granice?

Natomiast dla ciebie to było trudne, bo ty w innych wypadkach widziałeś, że jak ty mówiłeś nie, jak ja mówiłam nie, to potem i tak to było tak, więc tak naprawdę, jeżeli my myślimy, że dzieci przekraczają nasze granice, to jest to tylko i wyłącznie o nas, rodzicach, że to my tych granic właściwie nie komunikujemy. I tak naprawdę dla dziecka jest to bardzo trudne.

Ja dopiero się zorientowałam już po fakcie, niestety, że musiało to też być trudne dla ciebie, bo skąd mogłeś wiedzieć, kiedy i co możesz, skoro ja byłam taka – okej, tu niby nie, ale też tak, ale może tak. Także też zastanówcie się, rodzice, i ja mówię sama do siebie, bo my często nawet po prostu nie jesteśmy konsekwentni w naszych decyzjach, no to jak to może być?

Tak samo mam z Carlo. Chodzę z nim na spacery i on tak ciągnie, no i za każdym razem mu na to pozwalam. A potem się dziwię, czemu on tak ciągnie i ciągnie, a jak tylko on pociągnie to dobrze, pozwalam mu na to. Więc tu też powinna być konsekwencja. 

Raffaele: Tak, tak, tak – rozumiem. 

Przestrzeganie granic w Danii a w Polsce

Aga: Powiedz mi jeszcze na koniec naszej rozmowy, bo mieszkamy tutaj, w Danii, i myślę, że też kulturowo tu jest inaczej. Być może to się zmieniło, bo ja już nie mieszkam w Polsce tyle lat, ale tutaj słuchacze, dajcie znać w komentarzach. Pamiętam, że jak byłam dzieckiem, to było tak, że jak się do kogoś szło, na przykład, w gości, to ktoś cię częstował ciastem, powiedzmy, a ty nie chciałeś jeść słodyczy. Ale ktoś mówi: zjedz, tutaj jest ciasto. Ty mówisz: nie, dziękuję. A ktoś znowu: oj, no nie zjesz ciasta, no przecież mam takie dobre, zrobiłam. A ja mówię: nie, nie, dziękuję. I słyszę: oj, no nie zjesz, no przecież ja sama je upiekłam, no co, nie lubisz?

I tak wciskają, wciskają. To taki właśnie jeden przykład. Też tak samo z piciem alkoholu. Natomiast mi się wydaje, że w Danii jest trochę inaczej. No właśnie, jak ty to widzisz? Jaka jest sytuacja w Danii? Jak to się dzieje? 

Raffaele: Nie wiem, czy jest lepiej, bo nie mieszkałem w Polsce, nie mieszkałem we Włoszech, mieszkam tylko w Danii. Ale ludzie tutaj wiedzą, jak postawić te granice. Jak jesteś takim dzieckiem, to uczysz się, że jak czegoś nie chcesz, to mówisz nie. 

Oczywiście są zawsze jakieś rzeczy kulturowe. Alkoholu jest dużo w całej Europie, ale myślę, że w Danii jest taka kultura, że pije się trochę więcej.

Ja też jak próbowałem odmówić i powiedzieć kolegom, że chyba nie będę pił, to pytali, a dlaczego nie, no dalej, dalej – pijemy, możemy spędzić fajny czas razem, pójść razem potem do jakiegoś klubu, na dyskotekę… I tak jest dużo takich rzeczy. To jest trochę tak, że musisz nauczyć się po prostu mówić nie, postawić tę granicę od początku.

Wielu moich kolegów już wie, że czasem nie chcę się napić. Oni już o tym wiedzą od dłuższego czasu, że taki jestem, bo czasem mam pracę dzień po dniu albo jakieś ćwiczenia To dla mnie jest łatwe, ale też dlatego, że ja już od początku stawiałem granice, gdy poznawałem nowych kolegów.

Aga: Ty masz swoje standardy. Bo ty masz swoje standardy i oni jakby zaakceptowali, że to są twoje standardy, że ty idziesz do pracy. 

Raffaele: Ale potem są też inne teksty, że mówią: tak, ale jest tak fajnie, tamte dwa tygodnie temu, miesiąc temu, jak się razem napiliśmy i mieliśmy fajny czas. Jest tak fajnie, że chcieliśmy jeszcze raz się z Tobą napić, jak wtedy. To tam też po prostu musisz być konsekwentny. 

Aga: Słuchaj, w ogóle mi się wydaje, że ten temat picia alkoholu to jest temat, na który bym chciała, żebyśmy zrobili osobno podcast, bo ja nie piję alkoholu już od jakiegoś czasu. Tutaj problem alkoholu w Danii, tak jak mówiłeś, oczywiście jest wśród młodzieży, w Polsce zresztą też jest chyba.

Więc ja bym chciała kiedyś nagrać taki podcast, żebyśmy porozmawiali o tym, jak to jest. Ale jeżeli chodzi o stawianie granic, no to właśnie to jest też fajny przykład. 

Dziękuję ci, że mogliśmy porozmawiać o tym stawianiu granic. Osobom słuchającym chciałam dać znać, że jest taki program u mnie, 40 dni, naucz się stawiania granic w 40 dni. Jest to oczywiście połączone z praktyką jogi kundalini, z praktyką trzeciej czakry, bo trzecia czakra jest bardzo o stawianiu granic, o trzymaniu swoich standardów, o byciu w tym. Więc już teraz Was zapraszam na ten program 40 dni właśnie w stawianiu swoich granic.

Jakie są największe trudności w ustawianiu granic?

Raffaele: A ja mam ostatnie pytanie. W czym jest najtrudniej, jakie są największe problemy, największe trudności dla ludzi, żeby ustawić granicę?

Aga: Mnie się zdaje, że to jest naprawdę bardzo indywidualne, ale na pewno w

relacjach. W relacjach, takich bliskich, właśnie to stawianie granic, jak te rodzice-dzieci, ale też w relacjach romantycznych, czyli partnerskich, też przyjacielskich, zawodowych tak naprawdę. Mnie się wydaje, że to jest bardzo indywidualne i wydaje mi się też, że może być osoba, która dokładnie wie i ma silnie postawione swoje standardy w jakiejś jednej dziedzinie, a w innej dziedzinie jest to jakby niezaniedbane.

Także dlatego też warto dbać o te standardy we wszystkich dziedzinach naszego życia. Ja nawet tak sobie myślę, wypisać sobie na kartce po prostu, jak chcę się czuć w pracy, jak chcę się czuć w domu, jak chcę się czuć z przyjaciółmi i te standardy mogą się zmieniać.

Raffaele: Myślę, że trudno jest ustawić te granice i te standardy. Jak masz jakąś relację od dłuższego czasu może być trudniej…

Aga: Zmienić też, bo mamy jakiś taki nawyk i ciągle się dzieje to samo. Albo na przykład właśnie ktoś, kto bardzo często chodził na imprezy, więc wszyscy go znają z tego i teraz nagle przestaje. Bo np. u mnie, dzięki temu, że praktykuję jogę, to wszyscy wiedzą, że wstaję wcześnie, więc jak odmówię napicia się alkoholu, to w ogóle nikt nawet mi nic nie mówi, no bo to dla nich jest normalne i oczywiste. Natomiast, jeżeli ktoś był taki imprezowy i teraz nagle przestaje, no to jest to dla nich dziwne.

Mnie kiedyś się zdarzyła taka sytuacja, że byłam na urodzinach kolegi, a w związku z tym, że nie piję alkoholu, no to nawet nikt w ogóle o to nie pytał. A ja wzięłam sobie Coca-Colę, gdzie ja w ogóle nie piję takich rzeczy, jak wiesz. Cola, Fanta, w ogóle w moim życiu to nie istnieje.

Natomiast ja nie wiem, dlaczego, ale poczułam taką ochotę, że ja sobie naleję tej coli. I nalałam sobie tę Coca-Colę czy tam Colę, czy Pepsi, już nie wiem. I tyle osób na to zwróciło uwagę i mówiło: Aga, co ty pijesz, colę? I to było dla nich takie zaskakujące. No bo właśnie to jest to, że nigdy mnie z tym nie widziano, także się zdarza.

Dziękuję ci, bardzo dziękuję. Jeżeli macie swoje zdanie na ten temat, zostawcie komentarz i kciuka w górę, jeżeli Wam się podobało. Może macie tutaj właśnie jakąś opinię na temat tego stawiania granic. Jestem bardzo ciekawa. Tobie dziękuję, Raffaele, jak zwykle za super rozmowę. Do następnego podcastu.

Sat nam.